Wzywałem ciemności: niech wstanie!

I niech mnie pogrąży w noc ciemną -

Wzywałem milczące otchłanie,

By łona zawarły nade mną. -

Wzywałem strasznego anioła:

Niech ślad mój zagładzi na ziemi,

Niech wszystkie dnie moje odwoła,

Niepamięć rozpostrze nad niemi!

Lecz próżno wzywałem litości,

Jak inni przede mną wzywali...

Głos tylko mnie doszedł z ciemności,

Co wołał: "Idź dalej, idź dalej!"

                                                                     /Adam Asnyk/

Ciebie już, w ciemność spowitą i w ciszę,

Sen nieprzespany łagodnie kołysze,

Na grozę śmierci oczy ci zasłania

Wiecznymi blaski rajskiego świtania,

I żadnych w sobie udręczeń nie mieści,

I żadnej z życia minionych boleści.

Za to ta cała noc grobu straszliwa

Mnie bezsennego swym mrokiem pokrywa,

Przez nie domknięte wciskając się oczy,

Widomą grozą serce me otoczy.

Za to mnie śmierci milczenie powleka,

Jak zbudzonego w mogile człowieka,

Co z przerażeniem w tej podziemnej ciszy

Zamierający własny krzyk swój słyszy

I czuje rozpacz, co nim jeszcze miota,

I całą gorycz zgonu i żywota.

                                                                                                  /Adam Asnyk/

Jednego serca, tak mało tak mało

Jednego serca trzeba mi na ziemi.

Co by przy moim miłością zadrżało,

A byłbym cichym pomiędzy cichemi.

Jednych ust trzeba, skąd bym wiecznością całą

Pił szczęścia napój ustami mojemi

I oczu dwoje, gdzie bym patrzał śmiało.

Widząc je świętym pomiędzy świętemi

Jednego serca i rąk białych dwoje

Co by mi oczy zasłoniły moje

Bym zasnął słodko marząc o aniele

Który mnie niesie w objęciach do nieba

Jednego serca tak mało mi trzeba

A jednak widzę że żądam za wiele..."

     / Adam Asnyk /